Mikonos

Mikonos se nalazi u centralnom delu Egejskog mora i pripada ostrvskoj grupi Kiklada. Mikonos je istovremeno i glavni grad i nalazi se na zapadnom delu ostrva,gde se nalazi i luka.Vec u njoj se osecaju suprotnosti,koje inace karakterisu celo ostrvo.Sa jedne strane mir i tisina,a sa druge buka talasa koji udaraju o zidove kuca u Alevkantri,u delu koji se naziva mala Venecija. Arhitektura je tipicna za ostrva iz ove grupe sa belim kucicama sa vratima,prozorima u plavoj i crvenoj boji,a ulice su poplocane i uske.Jedno od najvaznijih obelezja grada su vetrenjaca koje stoje u nizu,okrenute moru,a sacuvano ih je 7 od 10.

ISTORIJA MIKONOSA

Prema mitologiji, Giganti, koje je pobio Herkul u zestokoj bici, su sahranjeni na ostrvu ispod velikih granitnih stena.Naziv “Mikonos” znaci “masa kamenja” ili stenovito mesto. Po legendi, ostrvu je dato ime po heroju Mikonosu, sinu kralja Aniosa, koji je bio Apolonov sin. Karijanci i Fenicani su verovatno bili prvi stanovnici ostrva, ali Jonci iz Atine su izbacili prethodne osvajace i preuzeli vlast na ostrvu oko 1000. god. p.n.e. U anticko vreme postojala su dva grada na ostrvu; 490. god. p.n.e. Mikonos je bio siromasno ostrvo sa ogranicenim poljoprivrednim izvorima. Kasnije kroz istoriju, ostrvo je pripadalo Rimljanima, a zatim Vizantijcima, koji su vladali od VII do XII veka.
Posle pada Konstantinopolja, u XIII veku, ostrvo su okupirali Venecijanci. Oni su vladali sve do XVI veka, kada su vlast preuzeli Turci. Kasnije je ostrvo steklo autonomiju u odnosu na obe strane – Venecijance i Turke, a 1718. god. su definitivno stekli nezavisnost.Stanovnistvo Mikonosa, ciji se broj kroz moderno vreme kretao od 2000 do 5000 stanovnika, povecavalo se dolaskom imigranata sa susednih ostrva i sa Krita, tokom perioda gladovanja i epidemija koje su pratili sukobi, sve do kasnog XVIII veka.Stanovnici Mikonosa su kroz taj isti period bili poznati kao izvrsni mornari, uspesni u trgovini i plovidbi, ali i kao gusari.